آن حضرت با اين نام خوانده شده است، چرا که مردم همواره ظهور و قيام او را انتظار مي برند تا با قيام خويش اين سياره خاکي را از ظلم و بيداد پاک سازد.
از امام جواد عليه السلام پرسيدند:
«يابن رسول الله! و لم سمي: القائم؟»
قال: «لانه يقوم بعد موت ذکره و ارتداد أکثر القائلين بامامته.»
فقيل له: «و لم سمي:المنتظر؟»
قال: «لان له غيبة تکثر ايامها و يطول أمدها، فينتظر خروجه المخلصون و ينکره المرتابون...» .
يعني: پرسيدند: «چرا حضرت مهدي عليه السلام را «قائم» ناميدند؟»
فرمود:«چون پس از آنکه ياد و نام مقدسش در ميان مردم فراموش شد و بيشتر معتقدان به امامت او به آفت ارتجاع و ارتداد گرفتار آمدند، بپا مي خيزد.
پرسيدند: «چرا منتظر ناميده شده است؟»
فرمود: «بدان دليل که او غيبت بسيار طولاني خواهد داشت. غيبتي که دوران آن سخت و طولاني است و مخلصان، انتظار قيام و ظهورش را مي کشند و ترديد کنندگان و بدخواهان، وجود گرانمايه و ظهور او را براي اصلاح جهان، انکار مي نمايند.

نام بلند آوازه ي آن گرانمايه «محمد» و به «مهدي» شهرت دارد.
او فرزند حضرت امام حسن عسکري عليه السلام،
فرزند امام هادي عليه السلام،
فرزند امام جواد عليه السلام،
فرزند امام رضا عليه السلام،
فرزند امام کاظم عليه السلام،
فرزند امام صادق عليه السلام،
قرزند امام باقر عليه السلام،
فرزند امام سجاد عليه السلام،
فرزند امام حسين عليه السلام،
فرزند امام حسن عليه السلام،
فرزند امام علي عليه السلام،
و فرزند دلبند فاطمه عليهاالسلام دخت گرانمايه ي پيامبر گرامي صلي الله عليه و اله و سلم است.
و سخن فرزدق چقدر در اينجا زيباست که مي گويد:
«اينان، پدران گرانقدر من هستند، شما نيز اي «جرير»! به هنگامي که انجمنها ما را گرد آوردند، شخصيتهايي به عظمت پدران من، بدان انجمنها بياور.»
آري! اين نسبت والاي آن حضرت است که علاوه بر اسناد تاريخي، انبوه روايات


نيز که از نظرتان خواهد گذشت، اين واقعيت را به صراحت، در چشم انداز حقجويان قرار مي دهد.

رد نگاهمان
از شب وداع تا روز ديدار
ستاره را مي جويد
ما طلوع فجر را باور کرده ايم
در عمق باور ما
شبهاي فاصله دوام بي دوامند
ظاهر آرام ما در حجم سکوت
فرياد را انباشته تا بر سر بيداد کشد
ساز آرزوهايمان آهنگ آزادي را
در دستگاه اعتراض به قفس مي نوازد
ما پرواز بي بال و پر را آموخته ايم
تا فصل کوچ به همراه پرستوهاي مهاجر
از آمدن بهار مژده آوريم
در سينه جاي دل آيينه گذاشته ايم
تا پژواک آفتاب را
در طلوع شگفت انگيزش از غروب باشد
در باغ مشتاقانم در رؤياي بذر خفته چشم براهان
غنچه گل نرگس مي بينيم
بر سنگفرش جاده ها
تا ديار آشنا گل افشاني کرده ايم
تا در وعده گاه صداقت
زير سقف ميثاق
جشن ديدار بگيريم

اين سنّت خدا است كه در هميشه تاريخ، حق و باطل در ستيز بوده و هستند. هيچ پيامبري را خدا نفرستاد مگر آنكه دشمناني از جن و بشر در مقابل او به صف آرايي پرداختند.
(وَ كَذلِكَ جَعَلْنا لِكُلِّ نَبيٍّ عَدُواً شَياطين الْاِنْسِ وَ الْجِنِّ...)
( - سوره انعام / آيه 112. )
امام زمان ( عليه السلام ) نه تنها از اين قاعده مستثني نيست، بلكه به خاطر اهميت نقش او در حاكميت جهاني توحيد و عدل، همه ستم بارگان و مستكبران و جهان خواران، در همه ادوار تاريخِ پر فراز و نشيب غيبت، به ستيزه اي همه جانبه با او برخاسته اند.
در عصر حاضر نيز همه قدرت ها، همه سازمان ها و همه كساني كه با آگاهي از انديشه مهدويت، عالمگير شدن پيام اسلام و قرآن را پيش بيني مي كنند، مبارزه اي بي امان را پيگيري مي نمايند.
آنانكه وحدت جامعه اسلامي و ايماني را هدف حملات خود قرار داده اند، و ولايت اميرمؤمنان ( عليه السلام ) و اولاد معصومش را تضعيف مي كنند و آنان كه قرآن و معارف انسان ساز آن را بي اهميت و بدون كارآيي جلوه مي دهند؛ هر كدام، به گونه اي مستقيم يا غير مستقيم آرمان هايي را كه بايد به دست امام زمان ( عليه السلام ) تحقق يابد به مخاطره مي اندازند و در حقيقت با او و پيام هاي او عداوت و دشمني مي ورزند.
شيعه منتظِر در دوران غيبت، هرگاه اهداف و ارزشهاي مكتب انتظار را كه همان اهداف و ارزشهاي اصيل اسلامي است در مخاطره و مورد تهاجم ناجوانمردانه دشمنان دين ببيند از پاي ننشسته و به دفاع برمي خيزد، او در هر لحظه و در هر مقطع از زمان و مكان خود را براي ياري امام زمانش آماده مي سازد، از آنجا كه ياري او را، ياري اهداف و آرمان هاي او مي شمارد، بدون اين كه فرقي بين غيبت و ظهور قائل باشد در مقابل توطئه ها و عداوت هاي ( - «و نصرتي لكم معدّة». زيارت جامعه كبيره. )
دشمنان امام زمان ( عليه السلام ) به دفاع از مولاي خويش مي پردازد و با تمام وجودش جانفشاني و جانبازي مي كند.
اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) مي فرمايد:
«يَحُفُّونَ بِهِ يَقُونَهُ بِاَنْفُسِهِمْ فِي الْحُرُوبِ وَيَكْفُونَهُ مايُريدُ؛ ياران مهدي ( عليه السلام ) او را در ميان مي گيرند و در جنگ ها با جان هاي خويش از او حمايت و ( - ملاحم و فتن / سيد بن طاوس / چاپ نجف / ص 52؛ و بحارالأنوار / ج 52 / ص 307 / ح 82. )
حفاظت مي كنند و هر چه بخواهد از جان و دل انجام مي دهند».

سلام
خوبي؟ ... خسته ام از »خوبيم و جز دوري تو ملالي نيست«. خسته ام از نامه هاي »اينجا هوا خوبست و ...« يا »خبرت دهم، اسماعيل دانشگاه قبول شد ...«
عادت کرده ايم که بگوييم منتظريم. عادت کرده ايم بعد از هر صلواتمان بگوييم: »... وَ عَجِّل فَرَجَهُم« يا اين که بعد از هر نماز دعاي فرج را بخوانيم. حتي از روي عادت براي سلامتي امام زمان (عج) صلوات نذر مي کنيم. به نبودنش، به نيامدنش، به انتظارمان عادت کرده ايم.
آن قدر در اين آخرالزمان در فتنه غرق شده ايم که يادمان رفته مدينه فاضله يعني چه؟ انگار عادتمان شده که هر روز، خبر يک قتل، يک تصادف مرگبار يا يک سرقت را بشنويم. مثل اين که اگر پنج شنبه ها منتظر نباشيم، يکي از کارهاي روزمره مان را انجام نداده ايم. يا فکر مي کنيم اگر صبحهاي جمعه در مراسم دعاي ندبه شرکت نکنيم، از دوستانمان عقب مانده ايم. آخرين باري که صبح جمعه بيدار شديم و از اين که »او« نيامده بود، دلمان گرفت؛ کي بود؟ عزيزي مي گفت: »خيلي وقتها منتظريم. منتظر تلفن کسي که دوستش داريم، يا نامه اي که بايد مي رسيده و نرسيده؛ يا کسي که بايد مي آمده. چندبار از اين دست انتظارها براي آن کسي که مدعي انتظارش هستيم، داشته ايم؟ ... يک جاي کار مي لنگد.« راست مي گفت. يک جاي کار مي لنگد ...
چند روز قبل، مرد نابينايي را ديدم که کنار خيابان ايستاده بود. نه به ماشينهايي که برايش بوق مي زدند توجه مي کرد، نه به آدمهايي که مدام به او تنه مي زدند. پسرکي کنارش ايستاد. زير گوش پيرمرد چيزي گفت و او سرش را به علامت جواب مثبت تکان داد. و بعد، پسرک با نرمي زير بازوي پيرمرد را گرفت تا او را از خيابان بگذراند. به وسط خيابان که رسيده بودند، ديدم لبهاي پسرک مدام تکان مي خورد و بر لبهاي پيرمرد هم لبخندي نشسته. خيابان شلوغ بود و چند دقيقه اي طول کشيد تا از عرض آن گذشتند. و در اين مدت پيرمرد و پسرک جوان با هم صحبت مي کردند و مي خنديدند. به سمت ديگر خيابان که رسيدند، پيرمرد دست پسر را از بازويش جدا کرد و به سرعت به سمت لبهايش برد و بوسيد ... پسرک مات و مبهوت به پيرمرد که عصازنان دور مي شد، خيره شده بود ...
من هم مات شده بودم. پس از چند لحظه اي که به جاي خالي پيرمرد خيره شده بودم، به خودم آمدم. صداي بوق ماشينها و همهمه مردم، به من فهماند که در دنياي بي رحم اين زمانه، پيرمردي دست عاطفه فراموش شده بشري را بوسيده، دست کمک به همنوع، دست »بني آدم اعضاي يکديگرند« را ...
مي بيني چقدر در آخرالزمان غرق شده ايم؟ از اين روزهاي روز مرگي، از روزهايي که با ديروز و فردايمان تفاوتي ندارند، خسته ام ...
چند وقت قبل - جايت خالي - ميهمان امام رضا (ع) بودم. يکي از شبها، با حال و هواي غريبي، گيج و منگ، تن به سينه سرد ديوار داده، به ضريح چشم دوخته بودم. دختري کنارم نشسته بود. چادرش را تا روي صورت کشيده بود و با خود زمزمه مي کرد: »يا وجيهاً عنداللّه، إشفع لنا عنداللّه« يک نفر بلندبلند صلوات مي فرستاد و کسي آن طرف تر خوابيده بود... از سمت ديگر ضريح، حدود 20 جوان، در حالي که هر کدام گل سرخي در دست داشتند و منظم و عاشق به سمت ضريح حرکت مي کردند، يکصدا شروع به خواندن کردند:
»اي خداي من اومدم دعا کنم
از ته دلم تو رو صدا کنم
اي خدا منم دارم در مي زنم
يه شب اومدم به تو سر بزنم ...«
با همين نواي دلنشين تا نزديک ضريح آمدند و ايستادند؛ دست بر سينه و سرشار از حس احترام:
»... اومدم امشبو منت بکشم
چه کنم، خيلي خجالت مي کشم
هميشه کرامت از بزرگ تر است
پيش تو دست پر اومدن خطاست.«
همه آدمها مي گريستند، همه آنهايي که خواب بودند و يا بيدار ...«
تضرع عاشقانه شان که به پايان رسيد، گلهايشان را به ضريح هديه دادند و رو به قبله، با دستاني سوي آسمان رفته، نشستند: »اللَّهُمَّ کن لوليّک الحجةبن الحسن ...«
نمي دانم چرا نام زيبايش، گونه هايم را نيلوفري کرد ... دعاي فرج که تمام شد، برخاستند و با بغضي غريب شروع به زمزمه کردند:
»اباصالح! التماس دعا هر کجا رفتي ياد ما هم باش!
نجف رفتي، کاظمين رفتي، کربلا رفتي، ياد ما هم باش!
مدينه رفتي به پابوس قبر پيغمبر، مادرت زهرا ...
و دور شدند. ناخودآگاه نيم خيز شدم. مي خواستم دنبالشان بروم، بگويم: »ببخشيد آقاي محترم! شما يک مرد ميانسال را نديديد؟ مي گويند نشانش يک خال هاشمي است و يک شال سبز. شنيده ام مانند جدش، يتيمان را از محبت سيراب مي کند و همچون سيدالشهدا، مظلومان را از عدالت. هماني که همه آدمها، همه اديان، موعود مي نامندش...
ببخشيد ! شما محبوب مرا نديده ايد؟«
 

ندا آسماني